عاشق محصولات دست‌سازمینیمالیست‌ها معمولا سعی می‌کنند از خرید پرهیز کنند. همونطور که توی پست قبلی نوشتم، یا در واقع هیثر نوشته بود، پول معادل عمر ماست. مصرف کردن و خرید کردن هم شادی ما رو زیاد نمی‌کنه. پس تا جایی که نیازی نیست بهتره از مصرف بیهوده و جمع کردن خرت و پرت اضافی دور خودمون خود‌‌داری کنیم.
اما وقتی که به خرید احتیاج پیدا شد چی بخریم؟ در این مورد چه گزینه‌ای بهتره؟
جنبه‌‌های متعددی در چیزی که می‌خواهیم بخریم هست که می‌تونه اون رو گزینه بهتری برای ما بکنه. مثلا نحوه تولید و اینکه در اون مسبر آلودگی کمتری تولید شده باشه، یا روش‌های تولید و اینکه حقوق کارگران و تولید‌کنندگان مواد اولیه رعایت شده باشه، یا اینکه اون جنس به اصطلاح محلی باشه و تولید منطقه خودمون باشه، که امیدوارم در آینده در مورد هر کدومشون بنویسم. اما امروز می‌خوام در مورد یک جنبه دیگه‌اش بنویسم: ارزش کار دست!
وقتی می‌خواهید خرید کنید، به خصوص انواع و اقسام تولیدات پارچه‌ای و چیز‌های تزیینی، کار دست بخرید، نه کار ماشین! از کسی بخرید که خودش اون محصول رو تولید کرده، میشه باهاش حرف بزنید، می‌تونید باهاش یه چایی بخورید.
توی ویدیویی که چند وقت پیش گذاشتم به اشکالات سیستم مصرف فعلی اشاره شده بود. خرید محصولات دست‌ساز خیلی از اون مشکلات رو کم‌تر می‌کنه. سو استفاده از کارگرانی که ما هیچوقت نخواهیم دید، سو استفاده از منابع مناطقیکه برای ما اهمیتی ندارند، آلوده کردن محیط زندگی افرادی که قدرت و پول برای دفاع از خودشون ندارند.
مدتی پیش یکی از دوستان از من در مورد تحصیلات دانشگاهی‌ام پرسید. من دو رشته خوندم. دومی‌اش انسان‌شناسی بود. انسان‌شناسی به خصوص در سنت بریتانیایی  مدت زیادی تمرکزش بر مطالعه قومیت‌های غیراروپایی بوده. یکی از مفاهیم مورد استفاده توسط قوم مائوری که می‌خوندیم مفهومی بود به اسم Hau، که خیلی ساده سازی‌اش بکنم میشه معادل پیوندی که بین افرادی که با هم یک شی رو رد و بدل می‌کنند برقرار میشه، مثل یک انرژی روحی که با اشیا منتقل میشه. نمی‌خوام خیلی عرفانی حرف بزنم ولی واقعا وسایل ساخته دست یک آدم قابل دسترس خیلی حس بهتری به ما میدن تا محصولاتی که هزاران هزار ازشون تولید شده و اگر دست انسان هم در کاره مثل ماشین داره کار می‌کنه . اگر چیزی درست کرده باشید این حس رو بیشتر درک می‌کنید. انگار به قول مائوری‌ها ساخته‌های دست روحی رو با خودشون حمل می‌کنند و دهنده و گیرنده رو به هم مرتبط می‌کنند.امتحانش کنید، می‌بینید.
امیدوارم این بار که به چیزی نیاز پیدا کردید، به خرید کار دستی فکر کنید!
دوستتون دارم، خوش بگذره، به امید دیدار
33 پاسخ
  1. شادی
    شادی گفته:

    سلام
    مثل همیشه قانع کننده و عالی
    من هم تا جایی که جیبم اجازه داده سعی میکنم کار دست بخرم.اصلا صنایع دستی با آدم حرف میزنن… فرش دستباف هر کرهش چند ثانیه از عمر یک انسانه…
    اما به نکته هم باید دقت داشت که خونه آدم تبدیل به موزه نشه.

    پاسخ
    • عارفه
      عارفه گفته:

      سلام شادی جان! ممنونم ازت. آره به قول شما با آدم حرف می‌زنند. البته نباید فراموش کنیم که اول باید نیاز باشه و بعد خرید!

      پاسخ
  2. نیره
    نیره گفته:

    چقدر جالبه. من واقعا این روحی که میگی رو درک میکنم. چون هم خودم هم مادرم در کار تولید هستیم! البته نه تولید انبوه بلکه تولید مواد غذایی برای خانواده و خیاطی برای خودمون!
    واقعا لباسی که آدم خوش میدوزه زمین تا آسمون با لباس حاضری فرق داره. اصلا با لباسهای آماده مخصوصا مجلسی هاش ارتباط برقرار نمیکنم!
    وقتایی که یک نفر به جای شکلات برام مربای خونگی یا چیزای مشابه میاره هم صد برابر بیشتر خوشحال میشم!
    ضمنا در هدهی دادن هم سعی میکنم به هر شخص چیزی که لازم داره رو هدیه بدم که همین کار هم باعث شادی خودم و اون فرد میشه!

    پاسخ
    • عارفه
      عارفه گفته:

      چه باسلیقه، یک شمه‌اش رو دیدم 😉 خوش به حالتون. پست بعدی‌ام در همین مورده که درست کردن چیزی چقدر حس خوب بهمون میده.

      پاسخ
  3. سمیه
    سمیه گفته:

    خیلی ازتون ممنونم. دریچه ای که به روی ذهن و زندگی من باز کردید، بی نظیره! از دور می بوسم تون!

    پاسخ
  4. جاسمین
    جاسمین گفته:

    خیلی عالی بود عارفه جان. من خیلی دوست دارم یه مینیمالیست متعادل باشم ولی متاسفانه گاهی اوقات بیرون که میرم و تو بازار با دوستام میچرخم کنترلمو از دست میدم! بعدشم عذاب وجدان میگیرم. نمیدونم چکار کنم؟؟؟؟ تفریحی جز تو بازار چرخیدن ندارم و این خیلی بده 🙁
    میترسم کارت بانکیمو همراهم نبرم. و یکدفعه به مشکلی بربخورم خدای نکرده و پول لازم باشه.
    راه حلی برای من داری؟
    راستی من تا جایی که بودجم اجازه بده سعی میکنم کار دست بخرم و خیلی هم دوست دارم و به این انرژی ای که رد و بدل میشه آعتقاد دارم:)

    پاسخ
    • عارفه
      عارفه گفته:

      ممنونم از لطفت جاسمین عزیز. خوب به جای کارت مقدار قابل قبولی پول نقد همراه ببر که بتونه در صورت مشکل کارت رو راه بندازه، ولی از این هم مهمتر اینه که تفکرت رو عوض کنی. اگر به این فکر کنی که داری عمر معامله می‌کنی نه پول، و اینکه داری فضایی که خیلی ارزش داره رو مفت و مجانی با خرید اضافی اجاره میدی و جای خودت رو تنگ می‌کنی، و نظرت نسبت به خرید عوض بشه دیگه توی بازار فریب نمی‌خوری 😉 چرا توی این هوای خوب به پارک‌ها و فضاهای سبز و جاهای دیدنی سر نمی‌زنید به جای بازار؟ 😉

      پاسخ
  5. هاجر
    هاجر گفته:

    سلام عارفه جان
    هرچه بیشتر بگذره دارم به این نتیجه میرسم که بابا ایول من واقعا مینیمالیست شدم رفت پی کارش :))))
    من و همسرم در مورد اسباب بازی های پسرکمان به قطعیتی رسیدیم که اسباب بازی نخریم …..ولی اجازه داریم اسباب بازی بسازیم و این واقعا لذت بخشه. از اسباب بازی های دست ساز هم استقبال میکنم.

    پاسخ
    • عارفه
      عارفه گفته:

      سلام! ایول مبارکه. آفرین چه فکر عالی‌ای! اریگامی تا حالا براش درست کردید؟ به وبلاگ خواهر من http://kazieh.com/ سر بزنید کلی آموزش داره. بچه‌ها خیلی خوششون میاد.

      پاسخ
  6. هاجر
    هاجر گفته:

    یه چیز دیگه ای هم که من فکر میکنم و جسارتا اضافه میکنم به مطلب شما اینه که دست سازه ها یا صنایع دستی با گذشت زمان ارزشمندتر میشوند به قول معروف مثل قالی کرمان میمونند اگر هم روزی ازشون خسته بشیم ارزش هدیه دادن یا فروختن رو دارن. من که اصفهانیم و عاشق صنایع دستی…….

    پاسخ
  7. فاطمه
    فاطمه گفته:

    سلام همونطور که میدونید من خیاطی میکنم. الان چند سالیه که برای دخترهام خودم لباس میدوزم و با کسب تجربه لباس هایی که الان میدوزم با لباس های بیرونی قابل مقایسه است و البته هزینه به 1/3 کاهش پیدا میکنه .در مورد کیفیت هم واقعا واقعا کیفیت پارچه هایی که خودمون میخریم از لباس های آماده بهتره .متاسفانه تنوع طرح پارچه ها کمتره .

    پاسخ
    • عارفه
      عارفه گفته:

      سلام! چه عالی. خیلی خوبه 🙂 بچه‌‌ها هم قطعا از این لباس‌‌ها بیشتر خوششون میاد تا لباس بازاری.

      پاسخ
  8. هاجر
    هاجر گفته:

    چه عالیییییییییی …..از روزیکه ماهی قرمز رو گذاشتین همیشه بهشون تو اینستا سر میزنم نمیدونستم خواهرتون هستن :)))))))
    ماشالا به این خانواده دوست داشتنی برای به اشتراک گذاشتن این همه زیبایی…

    پاسخ
  9. افسانه
    افسانه گفته:

    عارفه یک چیری بگم، توی کامنتها دیدم اکثرا دست ساز را صنایع دستی یکی گرفتند. من یاد ندارم خانواده پدری ام هر وقت که به میهمانی خانه ما می آمدند دست خالی باشند. اما همیشه چیزهایی بود که خوشان درست می کردند مثلا آب نارنجی که گرفته می شد، مربا یا ترشی یا کیکی که پخته می شد. خودم این رسم را در خانواده همسرم اجرا می کنم. وقتی می روم میهمانی سعی می کنم در شیشه های بازیافتی ام که رویش نقاشی کردم چیزی بریزم. مثلا گیاهان دارویی و کوهی ، سبزیجات خشک یا عرقیجات. به جای آنکه شکلات یا شیرینی بخرم و ببرم. دیدم که خیلی دوست دارند چون کمتر کسی می آید خانه آدم گل گاوزبان و عرق بهار نارنج بیاورد 🙂 . یک نکته دیگر هم که به خاطر نقاشی بیچاره ها مجبورند آن شیشه را نگه دارند و دور نریزند :))

    پاسخ
  10. رضوانه
    رضوانه گفته:

    عارفه جان شما از لندن این موضوعات رو میبینی و برای ما مینویسی. متاسفانه برعکس این مطالب مهم برای ما تبلیغ و در واقع توی سرمون فرو شده. تو فرهنگ غنی ما این چیزها ذاتا بوده… ولی … داره نابود میشه.

    پاسخ
  11. مه جبین
    مه جبین گفته:

    منم لباسی که خودم دوختم رو خیلی بیشتر دوست دارم مخصوصا لباس مجلسی ومانتو دیگه مطمئنم که فقط خودم از اون لباس دارم خیلی وقتها هم از کیکی که خودم پختم کادو می برم

    پاسخ
  12. ریحان
    ریحان گفته:

    همیشه در خرید ایرانی بودن جنس مدنظرمه حتی اگه مجبور باشم چندین برابر وقت بذارم و دنبال جنس باکیفیت داخلی بگردم

    پاسخ
    • عارفه
      عارفه گفته:

      خیلی خوبه ریحان جان، به نظر من هم وقتی گزینه باکیفیت ایرانی وجود داره خیلی بهتره که ایرانی بخریم.

      پاسخ
  13. آفرين
    آفرين گفته:

    وارد بعضي از خونه ها كه ميشي متوجه ميشي چقدر اون خونه برات جذابه انگار روح داره و بر عكس بعضي از خونه ها كه انگار مصنوعي اند و باعث عذاب.
    اين كه آدم خودش وسايل خونه اش رو درست كنه و براي تزيين وقت بذاره به خونه روح ميده!

    پاسخ
    • عارفه
      عارفه گفته:

      آره واقعا حسش به آدم منتقل میشه، من هم این تفاوت رو حس کردم!
      آفرین جان کامنت‌هام رو دیدی؟ من تا تایید نکنم کامنت شما برای عموم قابل دیدن نیست.

      پاسخ
  14. سارینا
    سارینا گفته:

    وای چقد روحیه گرفتم .من خیاطی معرق و مشبک چوب کار میکنم .با دستای خودم لباس ملافه چادر آباژور گلدون و تابلو درست کردم و میتونم نگاه تحسین بار مهمونامو هر بار که میان خونمون ببینم .هلاوه بر اون نگران از مد افتادن وسایلام نیستم .اینا کار همین دو تا دست خودمه .شوهرمم عاشق چرخ خیاطیمه چون کلی توی هزینه ها کمکمون میکنه

    پاسخ

دیدگاه خود را ثبت کنید

تمایل دارید در گفتگوها شرکت کنید؟
در گفتگو ها شرکت کنید.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *